...Ὁ Θαλῆς δέν ἐκ­φρά­στη­κε μυ­θι­κά ἤ ἀλ­λη­γο­ρι­κά —ἐ­δῶ βρί­σκε­ται ἡ ἀ­ξία τῆς ἰ­δέ­ας του, πα­ρά τό ἀ­να­πόδει­κτό της!—, γι’ αὐτό δά καί ξε­χώ­ρι­σε τό­σο ἀ­προσ­δό­κη­τα ἀ­νά­με­σα στούς κα­τε­ξο­χήν ἀν­τι­ρε­α­λι­στές ἀρ­χαί­ους Ἕλ­λη­νες. Αὐτοί πί­στευ­αν μο­νά­χα σέ μι­άν «ἀν­τι­κειμε­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα» ἀν­θρώ­πων καί θε­ῶν· ὅλη ἡ Φύ­ση ἦ­ταν γι’ αὐτούς ἕνα ἔν­δυ­μα, μί­α μα­σκα­ρά­τα, τό πε­δί­ο με­τα­μόρ­φω­σης θε­ῶν-ἀνθρώπων. Ὁ  ἄ ν ­θ ρ ω ­π ο ς  ἦ­ταν Ἀ­λή­θει­α καί πυ­ρή­νας τῶν πραγ­μά­των, κι ὅλα τά ἄλ­λα μο­νά­χα φαί­νε­σθαι κι ἀ­πα­τη­λό παι­χνί­δι. Ὡς ἐκ τού­του, δέ μπο­ροῦ­σαν εὔ­κο­λα νά νο­ή­σουν τίς ἰ­δέ­ες ὡς ἰ­δέ­ες· κ’ ἐνῶ οἱ νε­ώ­τε­ροι, ἄ­κρως ἀν­τί­θε­τοι, ἀ­νά­γουν «τι­μη­τι­κά» τό Προ­σω­πι­κό στή σφαῖ­ρα τῶν ἀ­φη­ρη­μέ­νων ἐν­νοι­ῶν, ἐκεῖ­νοι ἔ­χυ­ναν πάν­τα κά­θε­τι ἀ­φη­ρη­μέ­νο στό κα­λού­πι κά­ποιου προ­σώ­που. Βέ­βαι­α, ὁ [Θαλῆς εἶ­πε: «Δέν εἶ­ναι ὁ ἄν­θρω­πος ἡ “ἀν­τι­κει­με­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα” τοῦ Σύμπαν­τος, ἀλ­λά τό ὕ­δωρ»· πί­στευ­ε, δη­λα­δή, στό νε­ρό, καί, κα­τά τοῦ­το, ἀ­νοι­γό­ταν σι­γά-σι­γά πρός στή Φύ­ση. Ὡς μα­θη­μα­τι­κός κι ἀ­στρο­νό­μος, ἀ­πο­στρέ­φον­ταν κά­θε­τι μυ­θι­κό καί ἀλ­λη­γο­ρι­κό· ἀ­κό­μα κι ἄν δέν «προ­σγει­ώ­θη­κε» ἐν­τέ­λει στήν κα­θα­ρά ἀ­φη­ρη­μέ­νη ἰ­δέ­α: «ἕν τό πᾶν», μέ­νον­τας σ’ ἕναν «φυ­σι­ο­κρα­τι­κό» ὁ­ρι­σμό: «ὕ­δωρ τό πᾶν», ἐν τού­τοις ἦ­ταν μι­ά πα­ρά­ξε­νη καί σπά­νι­α πε­ρί­πτω­ση ἀ­νά­με­σα στούς Ἕλ­λη­νες τῆς ἐ­πο­χῆς του. Οἱ τό­σο ἰ­δι­ό­τυ­ποι Ὀρ­φι­κοί τόν ξε­περ­νοῦ­σαν ἴ­σως στήν ἀ­φη­ρη­μέ­νη καί δί­χως εἰ­κό­νες σκέ­ψη· ἐκ­φρα­στι­κά, ὅμως, δέν προ­χώ­ρη­σαν πέ­ρα ἀπ’ τήν ἀλ­λη­γο­ρί­α...

                                                                                                                Friedrich Nietzsche

·